b

postanowiłam, że mimo wszystko napiszę dzisiaj coś optymistycznego. tylko co? nie mam żadnego pomysłu.

'Śmiech mnie rozpiera, śmiech, olbrzymi śmiech, którym śmiać się nie umiem. '  pozytywne uczucia... ? negatywne mam już w jednym palcu. patrzę w lustro i widzę jedno: największą złośnicę na świecie. nieposkromioną? i jeszcze to na dodatek: pani łatwo-obrażalska. kurde, nie rozumiem.. dlaczego potrafię krzyczeć ze złości? zrobić awanturę na środku ulicy jak mi coś nie pasuje? unosić się dumą? dlaczego nie potrafię obejść się bez tej złości? nie umiem się uśmiechać. wiecznie mam jedną minę. czuję się jakimś kamieniem. '- Odejdź - mówi kamień. - Jestem szczelnie zamknięty. Nawet rozbite na części będziemy szczelnie zamknięte. Nawet starte na piasek nie wpuścimy nikogo. ' chciałabym, żeby te osoby, które naprawdę kocham - czuły to. bez słów... po prostu.. chcę im to jakoś okazać. nie potrafię. a chcę. kto mnie nauczy się śmiać? kochać? przyjaźnić? ... '- Jestem z kamienia - mówi kamień - i z konieczności muszę zachować powagę. Odejdź stąd. Nie mam mięśni śmiechu. ' ...

dziwnie? tęsknię za Puchatkiem.. tęsknię za Kłapouchym..