b

      Ona: Powiedz, dokąd mnie prowadzisz? Ono: Tam, gdzie nie chcesz iść. Ona: To znaczy, dokładniej? Bo nie wiem. Ono: Domyśl się, domyśl. Ona: Nie wiem kim jesteś. Nie wiem, po co zbudziłeś mnie ze snu. Nie wiem, czemu zakłócasz mi spokój? Powiedz, dlaczego ja? Ono: Nikt Cię o zdanie nie pyta. Siedź cicho. Nic nie mów. Ona: Jak mam siedzieć, jeśli muszę za Tobą iść? Nienormalny jesteś. Ono: Metafora taka, idiotko. Bądź cicho. Wtedy nic Ci się nie stanie… Ona: To jest niby jakieś porwanie? Nie rozśmieszaj mnie!   Ona zaczyna się śmiać. Głośno, głośno, coraz głośniej… Ono: I z czego się śmiejesz? Przestań! Słyszysz? Przestań! Ona: Kim ty jesteś, że mi rozkazujesz? Nie masz prawa. Chcę wrócić do domu, mojego kochanego łóżka… Ono: Nie zauważyłaś może, że ja zawsze jestem obok? Zawsze? Ona się śmieje. Zawsze. Ale ty nie chcesz przyjąć tego do świadomości. Jesteś głupią ziemską istotą. Ona się śmieje. Ona: Nie pozwalam tak o sobie mów...

    Akt I Scena 1 Pomarańczowy pokój, porozrzucane ubrania, książki, kredki...   Morderca : Jestem złą dziewczynką. Bije misie. Bo one nie płaczą. Patrzą tylko z wymownym wzrokiem: dlaczego mi to robisz? Samobójca: Właśnie, dlaczego mi to robisz? Morderca : Bo nie potrafię być szczęśliwa, kochany misiu. Jestem, ale nie potrafię. Dlatego zabij mnie . Proszę. Zobacz, co Ci zrobiłam. Zobacz, Twoja łapka krwawi. I ucho masz naderwane. Samobójca: Nie Twoja wina. Niechcący przy jedzeniu. Morderca : Nie. Dzięki mnie! I mojej wspaniałomyślności.   Zabij mnie . Błagam! Samobójca: Bóg nie stworzył mnie do takich czynów. Jestem po to, by Cię wspierać. Nie umiem zabijać. Morderca : Nie umiesz? Weź tylko pisotolet i strzel. Już więcej nikt Ci nie zrobi krzywdy. Nikt. Nie cieszy Cię fakt, że będziesz wolny i nareszcie spokojny o własne życie? Będziesz miał święty spokój od moich krzyków i głupich gadań. Odpoczniesz od moich kolorowych oczu. Sa...

    - Ej Martyniu, co ty teraz robisz, że taka zajęta? -Maluję przecież, idioto. Bardzo lubię malować. Ba!! ^ Kocham. To moja pasja. Nauczyła mnie tego babcia, która była plastyczką. I wyszywania, szydełkowania, robienia na drutach.. Wielka Sztuka. ;) -Dlaczego więc o tym nigdy nie wspominasz? Pani idiotko. ;* Bo po co się chwalić tym, co jest już od pradziadów wszyte w serce? Będąc dzieckiem siadałam przy swoim warsztacie i rysowałam co mi do głowy wpadło. -Co rysowałaś? Najczęściej to były księżniczki. Ach... -;*- Potem to mania misiów. Krajobrazów. Kwiatków. Słońca. Dosłownie wszystkiego co piękne i wesOołe. ;) - Ach. Zazdroszczę Ci. Mi jest źle. Nie pamiętam dobrych chwil. Nie miałam ich. Tak. Byłam bardzo szczęśliwym dzieckiem. I jestem nadal. Nadal też maluję. - Zauważyłam. Ale co? Wszystko, co jest w mojej głowie. Powstała z tego wielgachna teczka. Manga. Czaszki. Konie. Postacie. Przyroda. Itp. [Jeden krajobraz jesieni wygrał niedawno w konkur...

    Coś sobie uświadomiłam. Jestem dziwna. Inna. Nie pasuję do tego świata. Ale koniec tematu. Ostatnio przypomniała mi się pewna historia. Miałam ją w mojej niby książce o naszej pierwszej miłośći. Dziwnej zresztą jak ja sama. I mój świat. To był dawno. 2 lata temu. Chodziłam do 6 klasy. Taka głupia wredna małolata. Poszłam sobie na szkolną dyskotekę. Nudną. I uwierzcie, jakbym była w transie! Nie wiedziałam jak to się stało, ale zatańczyłam z nim. Nigdy nieznany, a teraz ja z nim tańczę. Zlewka ze mnie była, nie powiem. On się we mnie zakochał. Minął miesiąc, dwa. Prosto: Ja się zakochałam. Pierwszy raz w życiu! Niesamowite uczucie. Głupoty wyprawialiśmy. Niemal jak Romeo i Julia. Po roratach, Sks-ie, potem za szkoła na dziedzińcu. Ucieczka przed mamą. Wszyscy się śmiali, ale to nie było ważne. Z trudem to piszę, ale to była miłość. Pierwsza, niewinna. Takie dwa wariaty. Śmiesznie się kłóciliśmy. No.. Raz. Niezbyt fajnie. Bo to wpędziło mnie w niezły...

Uwielbiam sobotę. Cicho, deszczowo, spokojnie. Ogromna cisza. Wtulam się w swój sweter Rsrv. Popijam gorącą czekoladę. I jeszcze książka. Najcudowniejsza rzecz stworzona na świecie, która w moim domu jest bożkiem. Ale o tym nie jest dzisiejsza notka. ;) Tak mi się napisało. ... Noszę okulary w bordowych oprawkach. Szkiełka -2. Posiadam je od dwóch lat. Zakładam w domu, na lekcjach i w waznych okolicznościach. Nie potrafie przyzwyczaić się do swojego odbicia w lustrze. Ale gdy ich nie mam: świat jest zamazany i szary. A gdy są, wszystko staje się barwne i takie niezwykłe. Tylko, że ja to Nie Ja w okularach. Bo ja nie chcę widzieć czyiś łez. Nie warto płakać, bo to boli. Nie chcę widzieć kolejnych ran po zyletce. Jeszcze swieżych, bo krew leje się. Nie chcę widzieć bitej kobiety i dziecka. Bo mężowi się tak poodoba. Nie chcę oglądać w TV skorumpowanych polityków. Praca za seks. Łapówka. Weksle. Nie chcę oglądac kradziezy. Wojen. Śmierci. Pogrzebów. Ja nie chcę. Ale co t...

Drogi przyjacielu, drogi kolego, drodzy rodzice, droga Olu, drogi komentujący, drogi Świecie!   Swój list zacznę od podzięki. Zwykłej na miarę mojej inwencji. Za każdy wasz kieł na mojej szyi. Za każdą kroplę krwi Ściekającą po ciele. Dziękuje wam za każdą obelgę. "Jesteś głupią suką" To ona, obelga, umacnia mą duszę. Naprawdę! Tak bardzo, że w mil słów się nie wypowiem. Od początku do końca. I po środku mniej więcej. Gdy wbiliście pierwszy kieł w mą szyję, Gdy moja łza zlizywała powoli krew z mej szyi. Gdy uczyniliście mnie upiorem. Poza drogą optymistyki,  Gdy kroczę piekielnymi alejami Po czarnym dywanie. Zostałam królową piekieł Od początku do końca grać swą rolę będe I będe ciebie i ciebie  nawiedzac każdej nocy. Dźwigając na plecach ciężar który mi zadaliście. Na wieczność . Kiedyś wpsomniesz mnie i powiesz: "Bo to zła kobieta była" Boże jaka jestem szczęśliwa!   PS. Macie Rację. Jestem nikim. Choć... TAK NIE JEST! Bo ...