all good things^^ . akt II .

  

 

Ona: Powiedz, dokąd mnie prowadzisz?

Ono: Tam, gdzie nie chcesz iść.

Ona: To znaczy, dokładniej? Bo nie wiem.

Ono: Domyśl się, domyśl.

Ona: Nie wiem kim jesteś. Nie wiem, po co zbudziłeś mnie ze snu. Nie wiem, czemu zakłócasz mi spokój? Powiedz, dlaczego ja?

Ono: Nikt Cię o zdanie nie pyta. Siedź cicho. Nic nie mów.

Ona: Jak mam siedzieć, jeśli muszę za Tobą iść? Nienormalny jesteś.

Ono: Metafora taka, idiotko. Bądź cicho. Wtedy nic Ci się nie stanie…

Ona: To jest niby jakieś porwanie? Nie rozśmieszaj mnie!

 Ona zaczyna się śmiać. Głośno, głośno, coraz głośniej…

Ono: I z czego się śmiejesz? Przestań! Słyszysz? Przestań!

Ona: Kim ty jesteś, że mi rozkazujesz? Nie masz prawa. Chcę wrócić do domu, mojego kochanego łóżka…

Ono: Nie zauważyłaś może, że ja zawsze jestem obok? Zawsze?

Ona się śmieje.

Zawsze. Ale ty nie chcesz przyjąć tego do świadomości. Jesteś głupią ziemską istotą.

Ona się śmieje.

Ona: Nie pozwalam tak o sobie mówić. Jesteś nikim, nikim! Ja żyję, ty egzystujesz.

Ono: Wiesz, mylisz się. I to poważnie.

Ona: śmieje się

Ono: Ty wiecznie udajesz. Śmiejesz się? Ty tylko tłumisz w tym swoje całe emocje. Tobie chce się wyć, a nie radować!

Ona: Ależ ty mądry jesteś. Podziwiam cię… śmieje się drwiąco

Ono: Drwisz ze mnie?

Ona: A żebyś wiedział! Ja się niczego nie boję. I mogę robić to co chcę. Wszystko. Jestem panią swojego świata. Tylko sama sobie wydaję rozkazy. Sama!

Ono: Mylisz się ponownie, dziewczyno. Ty to zaledwie cząsteczka tego świata, a więc kierują tobą części. Duże części.

Ona: Nie, to nie prawda. Nie przyporządkuję się nikomu. Nie należę do nikogo.

Ono: A więc dlaczego kochasz konie? Dlaczego śpisz z Żabką? Dlaczego jesz czekoladę z taką pasją? Dlaczego rysujesz, tańczysz, śpiewasz pod nosem? Dlaczego nosisz trampki? Dlaczego więc wariujesz przy punku?

Ona: To znaczy, że ja do nich należę? To chyba odwrotnie... I ja się niby mylę. śmieje się

Ono: Jesteś jeszcze naiwna, bardzo naiwna.

Ono odwraca się i odchodzi. Nie ogląda się, nie odwraca, idzie spokojnym krokiem.

Ona: Nie, nie odchodź. Nie zostawiaj mnie tu!

Stoi sama pośrodku wielkiej sali, nieruchoma, nie porusza się. Wpatruje się jedynie w odchodzącego Ono.

I co ja najlepszego narobiłam? Mój najlepszy przyjaciel mnie zostawił. Przez moją… Moją radość. Tak. To była radość. Nieprawdziwa. Nie moja. Wymuszona.

 

Bo tylko łzy są prawdziwe w moim aktorskim wykonaniu. Tylko czy aż?

 

Ono: Płacz, Ona: Ja.

 

 Mam nadzieję, że to będzie łatwiejsze w zrozumieniu. :) Ja to w ogóle inna jestem, więc nie dziwię się, że tylko ja rozumiem swoje pisanie.

Poza tym polecam Wam piosenki: zespołu Gore - Anioły, SDM - Bieszczadzkie Anioły, Coma - Anioły oraz Nelly Furtado - All good things. ;*

 

A! Hah.! Dawid dziękuję Ci, że jesteś ze mną! Nawet nie wiesz jak bardzo. Gdyby nie Ty, już dawno zostałabym feministką... ;*

TSD rlz!.