b

witajcie, czas chyba napisać coś długiego.. bo ostatnio.. coś mi nie wychodzą długie notki. czy to z lenistwa? nie.. ja leniem nie jestem. taką pracowitą mróweczką, która czeka tylko na chęć z nieba ;)) naszły mnie wątpliwości, czy aby dobrze zrobiłam składając papiery na humana. bo jakoś tak.. ciągnie mnie na bio.-chema.. no ale skoro chcę studiować prawo to chyba najlepszy wybór. zresztą nie wiem.. obym tylko nie skończyła jako nauczycielka. strzeż mnie przed tym dobry Boże. ten zawód to chyba moja czarna opcja w razie, gdyby nie wyszło, ale musi wyjść! ;) ale jestem głupia.. za wcześnie się zamartwiam. wrzuć na luz Martyno. ale ja nie umiem. naprawdę, mam wrażenie, że jestem taką starą babą w ciele nastolatki. nie lubię chodzić na imprezy. bo mnie po prostu nudzą. wolę siedzieć w domu z książką niż wyjść na powietrze. nigdy nie napiłam się alkoholu, nie zapaliłam papierosa, przez co często czuję się jakaś nietutejsza jak słyszę o libacjach, melanżach moich znajomych.  jestem jak...

czy moje życie to: tragedia czy komedia ? a może romansidło? horror? wiersz biały? baśń? legenda? bajeczka na dobranoc? jakie jest moje życie? po prostu. moje ;) czasami na tak trudne pytania są odpowiedzi tak proste ;)

znalazłam moje drugie zielone oko! ;*

"Gdy przyjdzie wieczór, świecą światła elektryczne i tak mi dobrze, jakbym miała osiem lat. Bo wieczór to wyjątkowa pora dnia, robi się ciemno. Wieczór poprzedza noc, a w nocy są gwiazdy. W noc, tą spędzoną samotnie, ze wzrokiem wpatrzonym w jeden punkt... Bo kiedy jest źle i tak bardzo smutno, kiedy już oczy są pełne łez... Można płakać, nikt łez nie zauważy, można zamknąć oczy i wspominać te wyjątkowe chwile i tak mijają godziny, minuty... Czas leci i już prawie ranek. Oczy zamykają się, aby pospać tą jedną godzinę... żeby znów się otworzyć i móc patrzeć z uśmiechem na buzi... "Po każdym dniu trzeba postawić kropkę, odwrócić kartę i zaczynać na nowo". Czasem jest źle, smutno i przykro, ale chwilę potem kiedy smutek mija, kiedy dni stają się kolorowe i ten czarno-biały dotychczasowy świat zaczyna się nam kolorować, wtedy zza chmurek wychodzi słonko i już jest ciepło, jest już dobrze... A było tak smutno, że mogło się wydawać, że nawet noc nie była magiczna, a poranek ni...

zbłąkany wędrowcu, odwiedź również i mnie. wiecie co? chciałabym wyruszyć teraz w jakąś daleką podróż. opuścić wszystkich, zostawić wszystko. i pójść, poznawać świat, cieszyć się. niestety, to tylko marzenie. pozostaje mi jedynie podróż.. do lasu. tam przecież też można być samemu.