jakiś tęczowy szlak..

"Gdy przyjdzie wieczór, świecą światła elektryczne i tak mi dobrze, jakbym miała osiem lat. Bo wieczór to wyjątkowa pora dnia, robi się ciemno. Wieczór poprzedza noc, a w nocy są gwiazdy. W noc, tą spędzoną samotnie, ze wzrokiem wpatrzonym w jeden punkt... Bo kiedy jest źle i tak bardzo smutno, kiedy już oczy są pełne łez... Można płakać, nikt łez nie zauważy, można zamknąć oczy i wspominać te wyjątkowe chwile i tak mijają godziny, minuty... Czas leci i już prawie ranek. Oczy zamykają się, aby pospać tą jedną godzinę... żeby znów się otworzyć i móc patrzeć z uśmiechem na buzi... "Po każdym dniu trzeba postawić kropkę, odwrócić kartę i zaczynać na nowo". Czasem jest źle, smutno i przykro, ale chwilę potem kiedy smutek mija, kiedy dni stają się kolorowe i ten czarno-biały dotychczasowy świat zaczyna się nam kolorować, wtedy zza chmurek wychodzi słonko i już jest ciepło, jest już dobrze... A było tak smutno, że mogło się wydawać, że nawet noc nie była magiczna, a poranek nie niósł nadziei. Smutek i rozczarowanie idące po drodze ze zwątpieniem. Jednak są zawsze powody do radości, kiedy w sercu gości nadzieja. Choć nie zawsze świeci słońce to moje serce... i tak jest gorące. W najciemniejszej nocy, nawet wtedy można na chwilę poczuć szczęście, zamykając oczy i myśleć o ludziach, których kochamy, o cudownych chwilach, które pamiętamy... Na chwilę zapomnieć, że nam źle. Potem obudzić się ze snu i zderzyć ze smutkiem, który trzeba pokonać, zastąpić radością i uśmiechem... Nie można smucić się w nieskończoność, a wszystko ma jakiś sens. Nawet mój pobyt w szpitalu pokazał mi co to jest przyjaźń, co znaczy troska i co jest ważne... Tak na prawdę ważne. Może musiałam przekonać się co rzeczywiście chcę, zastanowić nad wszystkim kilka razy, a czasu miałam sporo. Jak to pięknie móc się obudzić i wstać z łóżka, bez jakiegokolwiek bólu, tylko jeszcze bez sił, ciekawe kiedy wrócą..."

Moja notka, dwa lata temu.

To samo jest teraz.