Smutna historia Krzysia. ;)

Na początek: przepraszam za te liczne zmiany na blogu, ale tak cudowałam, sprawdzałam możliwości bloga i wycudowałam o to, co teraz widzicie. Niech będzie tak jak jest. Uwielbiam zielony, więc szukałam idealnego kolorku. ;]

Po drugie: nie miałam czasu, weny, aby coś napisać. Wybaczcie.

 

"Miał 10 lat. Nazywał się Krzysio. Mieszkał na wsi. Miał siostrę i brata.

Był małym blondynkiem o wiecznym uśmiechu i żywych oczach.

W wolnych chwilach hasał sobie z Dżekim na łące, a potem hen do lasu na kamyk.

W ogromnych ilosciach pochłaniał jabłka i gruszki.

-Mniam- powiadał.

Chłopak jakich mało.

W niespodziewanej chwili w jego serduszku rozwinęła się miłość.

Nie do dziewczyny, o nie. Tylko do muzyki.

Zapragnął grać, pisać, tworzyć, słuchać jej całym sobą.

Gdzie by się nie onejrzał widział klucz wiolinowy i nuty.

I tak dostał od swojego tatusia akordeon.

Piekny, czerwony z bialusimi klawiszami.

Dotknął go, a po chwili całe podwórko rozpromieniło sie najpiękniejszymi barwami.

Nosiła za nim wielka wstęga melodii.

Poniosła go aż do Szkoły Muzycznej.

Jego przyjacielem został fortepian, wiolonczela i flet prosty.

Akordeon. Ach, akordeon, ach. Najważniejszy, bo pamiątka radości.

Mijały dni. Lat 12, 13, 14, 15, 16 miał.

W głowie zaczęło szumieć.

Zabawa, zabawa i jeszcze raz zabawa.

i...

Spotkał je. Brunetki, blondynki o zielonych oczach.

Czarownice, Złe Dziewczyny.

Zwiodły jego serce.

Muzyka poszła do kąta.

I więcej stamtąd nie wróciła."

 

 

ciąg dalszy już nie nastąpi.

Jak myślicie, zmarnował sobie życie?

Chcecie wiedzieć co teraz z nim się stało?

Mieszka na wsi, pracuje ciężko, nie ma żony ani dzieci. Zawalił Szkołę Muzyczną, stypendium, nie może już grać, bo jego palce się do tego nie nadają. Tatmte dziewczyny? Koleżanki ze sklepu. Żadna miłość. Ale były taką chwilą silną, że spędziły z pedestału (?) prawdziwe szczęście.

 Coś, co było celem zycia. Coś, co wzynaczało granicę, ściężkę. Coś, co pokazywało kolor na niebie. Coś, co dawało skrzydła. Coś, co było ciepłe na oku. Coś, co uprzejmie pomagało.

 

Ja przeżywam coś podobnego. Kiedyś tańczyłam w zespole ludowym przez ładnych kilka lat. Przez jedna wizytę u lekarza, wszelkie plany legły w gruzach. Nie mogę już tańczyć oberka. Pławić się wbarwncyh sukienkach, pasiakach.. ;(

 

Pozdrawiam. Więcej nie napiszę, bo głowa mnie boli. Mam lekki wstrząs mózgu. [żadnego wspólczucia] Tak to jest jak szanowny kolega odsunie krzesełko a ty walniesz się w głowe o ławkę. Super.!

 

I specjalne buziaczki dla Gelusi ;* Kochana Twój uśmiech i Twój dobry humor wprawia mnie w radość. Hahaa xD I już nie długo zaczniemy kręcić nasz film: "Złudne marzenia małej nastolatki"

Ba.! Papciam. ;)

Kc. W. ;*

 

 

 

 

Komentarze

  1. ~Klaudyna= D12 kwietnia 2007 10:12

    Hah, nareszcie pierwsza; )) Myślę, że zmarnował sobie życie. Tak jak napisałaś, że to było jego kolorem na niebie... A on wybrał coś innego. Ja Ci nie współczuję tego wstrząsu; (( Peter i tak dostanie; DD A tym zespołem się nie martw. Jeszcze Cię kiedyś w nim zobaczę tańczącą oberka; )) Pozdrawiam; ***

    OdpowiedzUsuń
  2. ~justyna :)12 kwietnia 2007 10:16

    historia smutna, bo chłopak zmarnował marzenia, które rosły w nim od dzieciństwa. teraz może jedynie żałować błędów. tak jak i ja żałuje słów, które wypowiedziałam i rzeczy które zrobiłam.ale czasu cofnąć sie nie da. trzymaj sie ciepło ;*

    OdpowiedzUsuń
  3. ~Paul{y}nka12 kwietnia 2007 11:21

    to okropne. ale prawda w oczy kole. ja tak na bok odstawilam plastyke i nie skonczylam obrazu jednego ;-| no ale musialam zrezygnowac, bo nienadazalam w szkole ;-( pozdr. ;-*

    OdpowiedzUsuń
  4. ~Gela12 kwietnia 2007 11:45

    Ha ha i bardzo dobrze ze ci sie humorek poprawil :D:D Dzisiaj smialysmy sie chyba jeszcze jak nigdy a film juz niebawem na ekranach ha ha :P:P tylko trzeba poinformowac tych co nam beda do tego potrzebni i pierwszy dzien zdjeciowy zacziemy :P:P a wiec do dziela BUZIOLKI :*:*

    OdpowiedzUsuń
  5. ~Ola:/12 kwietnia 2007 12:04

    Czy z tobą jest coś nie tak?

    OdpowiedzUsuń
  6. kingus23@onet.eu12 kwietnia 2007 13:45

    I no jak to weny nie masz jak tu taka ładna i długa notka Tysiu;* Chociaż troche smutna się pod koniec zrobiła jak Krzysiu poznał dziewuszki;+ Ach.., Pozdrawiam*-:

    OdpowiedzUsuń
  7. ~anonimKa12 kwietnia 2007 15:27

    szczerze? wspaniała notka... trzymaj się Martyna

    OdpowiedzUsuń
  8. ~Tyś ;] ka13 kwietnia 2007 01:49

    a widzisz czasami tak bywa, chociaż zdrugiej strony sobie nie zmarnował.Ptr. dostanie. ode mnie ;p;* tęsknię za Toba. [chociaż mnie odwiedzasz?]

    OdpowiedzUsuń
  9. ~Tyś ;] ka13 kwietnia 2007 01:51

    zmarnował z własnej winy. utracił najwazniejsze. ;(nie da się, ale można sytuacje zaistniałe w przeszłości naprawić.. ;*trzymaj się ;*

    OdpowiedzUsuń
  10. ~Tyś ;] ka13 kwietnia 2007 01:54

    a może warto powrócić? chociaż tak dla siebie w domu porysowac. ja np. tak robię ;] właśnie pracuję nad konikiem ;];*

    OdpowiedzUsuń
  11. ~Tyś ;] ka13 kwietnia 2007 01:56

    tak. śmiałam się dzięki Tobie przez gg. ;-) ale tak mi humor poprawiłaś Słoneczko;* mua. czekam na nasz plan zdjęciowy... ;p

    OdpowiedzUsuń
  12. ~Tyś ;] ka13 kwietnia 2007 01:57

    hę? nie rozumiem.

    OdpowiedzUsuń
  13. ~Tyś ;] ka13 kwietnia 2007 01:58

    dzięki. widzisz jak to dziewuszki mogą namieszać;] nawet takie jak my hehehe ;*

    OdpowiedzUsuń
  14. ~Tyś ;] ka13 kwietnia 2007 01:59

    dzięki. ;* szkoda, że się nie przedstawiłaś ;-)

    OdpowiedzUsuń
  15. ~Weroniczka xD13 kwietnia 2007 07:18

    Ojej, jak ja tu dawno nie byłam... ;/ Ale widze ze zmieniłaś cos, szczególnie podoba mi się nagłowek :D:D:D:D Tak w ogóle to pięknie piszesz :):):):) Też bym tak chciala, ale niestety to niemożliwe :):) Pozdrawiam;*

    OdpowiedzUsuń
  16. ~Tyś ;] ka13 kwietnia 2007 12:01

    ;-) ale co ty w ogóle gadasz trzeba wierzyć w siebie ;-) jestem pewna, że tak umiesz. ;*

    OdpowiedzUsuń
  17. ~najoptymistyczniejszy13 kwietnia 2007 16:27

    ech Tysiu nie porównuj historii Krzysia do swojej, to inna sytuacja, on swój talent zaprzepaścił, sam zniszczył, Ty byc może pokrzywdzona przez los, ale pa,ietaj, wciąż pełna nadziei...i zdrowiej szybko, boli główka jescze?

    OdpowiedzUsuń
  18. ~Tyś ;] ka14 kwietnia 2007 02:43

    no fakt, ale czuje się tak jak on. bo nie mogę juz tańczyć, on grac. chociaż nie z własnej winy. boli i to jak. czasami tak bywa z żartów kolegi..;*

    OdpowiedzUsuń
  19. ~kudzia ;)14 kwietnia 2007 04:32

    piękne opowiadanie tylko troche szkoda tego chłopaka ;( ;] u mnie nowa notka ;) pozdrawiam ;*

    OdpowiedzUsuń
  20. ~Tyś ;] ka14 kwietnia 2007 12:02

    racja. wpadne ;*

    OdpowiedzUsuń
  21. ~Milena14 kwietnia 2007 14:54

    nie chcialo mi sie teraz czytac twojej notki ale obicuje ze jutro przeczytam i ja skomentuje:)pzdr:*

    OdpowiedzUsuń
  22. ~Tyś ;] ka15 kwietnia 2007 03:06

    spOko. ;*

    OdpowiedzUsuń
  23. ~Klaudyna= D15 kwietnia 2007 06:19

    Jak to CIę nie odwiedzam?? Wczoraj byłam u Ciebie i byłam z Tobą na spacerku; )) Ja też za Tobą tęsknię Kasztanku; P ;***

    OdpowiedzUsuń
  24. ~Paul{y}nka15 kwietnia 2007 07:21

    moze i warto powrocic...ale nie ma czasu! w kolko tylko szkola, dom, szkola, dom! nawet w wekeend nie ma jak odpoczac bo w poniedzialek nastepny sprawdzian! ;-( pozdr. ;-*

    OdpowiedzUsuń
  25. ~Zbigi15 kwietnia 2007 13:52

    Noo, często słyszałem takie historie jak ta o tym Krzysiu. A mi net padł i pisze z kompa qmpla:/. No i pozdrówko, pa:)

    OdpowiedzUsuń
  26. ~majkataodgucia15 kwietnia 2007 15:31

    dziwna historia. czy ona wydarzyla sie naprawde? mysle ze twoje notki sa bardzo niezrozumiale ale podziwiam cie za wytrwalosc w prowadzeniu bloga! nareczki :)

    OdpowiedzUsuń
  27. ~Tyś ;] ka16 kwietnia 2007 12:34

    mam nadzieję, że kariera saksofonnisty nie skończy Ci sie tak łatwo ;-) busia ;*

    OdpowiedzUsuń
  28. ~Tyś ;] ka16 kwietnia 2007 12:35

    wydarzyła się naprawdę.te notki są tak skonstruowane, aby się w nie bardziej wgłebić. ;)buziak;*

    OdpowiedzUsuń
  29. ~Diana=]18 kwietnia 2007 08:45

    Jest wielu ludzi marnujących swój talent, a niektórzy nie otrzymują talentu wcale, albo nie potrafią go odkryć...ja jak narazie nie odkryłam, ale nadal poszukuję;)

    OdpowiedzUsuń
  30. ~Tyś ;] ka18 kwietnia 2007 11:09

    O Dianuś masz talent. Ja wiem jaki ;p

    OdpowiedzUsuń
  31. ~Ola:/18 kwietnia 2007 11:55

    Mnie to ta historia jakoś wcale nie wzrusza i nie wiem jak wy możecie się nią podniecać. Mam jedno pytanie: specjalnie, na pokaz robisz z siebie taką wrażliwą?

    OdpowiedzUsuń
  32. ~Tyś ;] ka19 kwietnia 2007 11:37

    najbardziej wrzuszającą rzecza w tym blogu jest Twój komentarz ;) jestem taka na pokaz. ho ho ho.

    OdpowiedzUsuń
  33. ~fajny20 kwietnia 2007 07:20

    obie jestescie strasznie nie rozsadne :)

    OdpowiedzUsuń
  34. ~Tyś ;] ka20 kwietnia 2007 13:16

    ? wow.

    OdpowiedzUsuń
  35. ~fajny220 kwietnia 2007 13:53

    nie ma łał, obie jestescie smieszne, jedną zal sciska a druga bezczelna :)

    OdpowiedzUsuń
  36. ~Cytrynka21 kwietnia 2007 01:01

    Zawsze znajdzie się ktoś, kto zniszcy nasze życie bądź plany na nie. A potem pozostaje już tylko płakać za tym co nie wróci...

    OdpowiedzUsuń
  37. taida@vp.pl21 kwietnia 2007 02:59

    Zmarnował sobie życie na właśne życzenia, i pewnie tego żałuje... Ale jeszcze ma szansę wszystko naprawić. może niekoniecznie z akordeonem i w szkole muzycznej, ale w jakiś inny sposób... zawsze jest coś, co moża zmienić na lepsze... Miłych masz kolegów;)

    OdpowiedzUsuń
  38. ~Tyś ;] ka21 kwietnia 2007 10:06

    coś ty, to tylko wyrażanie opinii;D a bardziej: wymiana zdań... żadna bezczelność.. ;-)

    OdpowiedzUsuń
  39. ~Tyś ;] ka21 kwietnia 2007 10:08

    no tak. na szczęscie ja nie przezyłam jescze takiej sytuacji, ale zaczynam się bać, ze to może mnie spotkac, bo mam tyle planów.. ale to chyba zalezy od naszej silnej woli.. ;-);*

    OdpowiedzUsuń
  40. ~Tyś ;] ka21 kwietnia 2007 10:11

    ale czy jemu się chce? ;] bardzo miłych, ptasie mleczko dostałam za to ;p

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

samotność

Farben Lehre » Samotność   Czy wiesz, co to znaczy - myśleć o śmierci? W samotności czterech ścian swojego pokoju Widziałeś ten film?... Nie widziałeś, bo nie ma takiego filmu Czy wiesz, co to znaczy - myśleć o śmierci?... Czy wiesz, co to znaczy - myśleć o śmierci Bez emocji, w oparach codziennej bezczynności Czytałeś tę książkę?... Nie czytałeś, bo nie ma takiej książki Czy wiesz, co to znaczy - myśleć o śmierci?... Fajna piosenka, dzięki Olek. Ale samotna nie jestem. ;* dzięki kilku osobom. ale mam plan, normalnie rodzice muszą się zgodzić. ale nikomu nie móówię ;p
Czytaj więcej

Dlaczego jest święto Bożego Narodzenia?

Obraz
Dlaczego jest święto Bożego Narodzenia? Dlaczego jest święto Bożego Narodzenia? Dlaczego wpatrujemy się w gwiazdę na niebie? Dlaczego śpiewamy kolędy? Dlatego, żeby się uczyć miłości do Pana Jezusa. Dlatego, żeby podawać sobie ręce. Dlatego, żeby się uśmiechać do siebie. Dlatego, żeby sobie przebaczać. ks. Jan Twardowski     Tak się zastanawiam.  Jaki jest sens tego, żebym na święta pogodziła się ze wszystkimi z kim miałam spory..?  Żeby za jakiś miesiąc znów się kłócić, wyzywać? Czy nienawiść jaka jest między nami może przez te kilka dni zniknąć? Jeszcze przed chwilą wydawało mi się, że jeśli ktoś się z kimś nie lubi, to na święta za nic w świecie nie dojdzie do porozumienia. Myślałam też, że to nie ode mnie zależy. A przecież.. Jeśli będę chciała, to z pomocą Maleńkiego Jezuska wszelkie rozejmy będą trwać długo. Chociaż.. Mój burzliwy charakter trudno jest poskromić..   Ksiądz Jan jak zawsze ma rację. Święta są od tego, żeby sobie przebaczać i podawać ...
Czytaj więcej

bzdury.

Obraz
Zeżarłam przed chwilą słone Krakowskie Talarki :} oraz ulbione cebulowe Laysy. Co mi tam, zaraz idę po banana. Dla niewtajemniczonych: nie jestem na diecie. Bóg chciał mnie taką, więc taką jestem. Czasami mi szkoda, że nie mam takiej talii jak Kinga vel Chudzinka ;}*.   Piszę te bzdury słuchając jak zawsze tej samej indyjskiej muzyki, chociaż powinnam uczyć się chemii. Jutro moje imieniny, o lol. Może mnie nie spyta ;D Zresztą, już wszystko mam w głowie.   Siedzę sama w domu. Nie wiem co ze sobą począć. Niedługo ferie, a przed tym nawał sprawdzianów.. Damy radę!- mawiał Bob Budowniczy. Naszło mnie na rozmyślania. Ostatnio rozczarowałam się co do kilku osób. Nie spodziewałam się, liczyłam, że jestem dla niej choć trochę ważna jak to pisała. Widocznie to było tak.. Żeby było. Ale wiadomo, jak to Martinen, zawsze uśmiech ;}   Ostatnio jakoś tak dziwnie.. Powoli staję na nogi. Całkiem dziwne uczucie. Minął miesiąc od śmierci dziadka, nareszcie mogę oglądać jakoś tako ...
Czytaj więcej