mm

Jak widać, wprowadziłam trochę zmian. Marylin Monroe wszędzie..
A no tak. Czemu?
Pozostawię to tylko dla siebie.
Co u mnie?

Żyję pełnią życia. I tyle ;pp

Komentarze

  1. ~Paulina.10 lutego 2009 11:35

    szalone zmiany i szalenie dluuga nota ;) ;************.

    OdpowiedzUsuń
  2. olleczka144@buziaczek.pl16 lutego 2009 09:36

    dziękuję za Merlin ;* to tak dla mnie prawda :))

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

'Rozczulasz mnie, rozkwitam jak bławatki..'

Obraz
. ' ktoś mi mój własny świat połączył z Twoim snem. chcę w nim niezmiennie trwać, tak dobrze nam tu jest. uczę się czasem twymi oczami być i zobaczyć, co widzisz ty. będzie lepiej i łatwiej nam.. słuchasz mnie. widzę jak zrozumieć chcesz, chociaż moich myśli nurt inną doliną płynie. uczysz się jak okazać słabość, by poczuć to, co czuję ja, kiedy mi brakuje sił. uczymy się swoich myśli każdego dnia. choć inaczej widzimy świat jesteśmy tak bliscy sobie. ' . [Dwa światy, Goya] powiem tak, wszystko mnie zaskoczyło, wywróciło się znów o 180 stopni. nie spodziewałam się, ale tak widocznie musiało być. teraz, dopiero teraz tak naprawdę jest ok. zasłuchałam się w nowej płycie zespołu Goya "od wschodu do zachodu" . czyżby została nagrana dla mnie? dla mojego życia? polecam ;) 'Jak dobrze, że jesteś, gdy szaleją fale..' [Dbasz o mnie, Goya]    
Czytaj więcej

10 kwietnia 2013r.

Niby tu już nie piszę, ale zaglądam. Poczułam, że dalej chcę tu pisać. Dla samej siebie, bo pisanie uspokaja, a ten blog.. Kurka wodna, tyle tu wspomnień. Zaczęłam od nowa wszystko czytać, jestem w trakcie 2008 roku. I jeszcze raz - kurka wodna! - ale brakuje mi tamtych dni, tamtych chwil, tamtych ludzi i tamtej mnie. To już nie wróci. Wszystko się zmieniło. Człowiek po raz setny musi zacząć wszystko od nowa, mimo że nie chce i nie ma już sił. Wydawało mi się, że wszystko mam na swoim miejscu, że zmieniłam trochę swój charakter, że przestałam być taką despotką. Niee. Gdzie? Ja? Taka już jestem, przyzwyczaiłam się. Rodzice się przyzwyczaili, siostra, przyjaciele.. Ja wcale nie jestem taka zła, nie jestem zimna, agresywna, wybuchowa, czepialska, marudna, wredna... Kurka... Tak bardzo chciałam kochać i być kochana. A po 29 stycznia nie potrafię już kochać. Nie potrafię kochać nikogo innego niż Jego. Moje serce zostało złamane już w taki sposób, że za nic w świecie go nie skleję. Głupio ta...
Czytaj więcej

O wypadaniu. Ale nie włosów.

Kto by pomyślał... Ale tak, to prawda. Od jakiś 10 dni spadł mi kamień z serca. Stop . To chyba złe wyrażenie, bo tak napisać bym mogła, gdybym na to czekała, a wręcz wyczekiwała, z potem na czole i z motylami w brzuchu ze stresu. A tak nie było. Więc nazwę to inaczej. Pozwólcie, zrobię to jeszcze raz. A więc... Z mojej głowy i z mojego serca wypadło momentalnie coś, co zakłócało mi wiele sfer mojego życia. Czy to było momentalnie, to pewnie nie. Ja tak to odczuwam. Tak jakby ktoś zabrał mi wreszcie to, co dawno powinno być zabrane: wszedł, stuknął i to wypadło i gdzieś zniknęło, że nawet nie chce mi się tego szukać. Ile czasu musiało minąć, żeby tak się stało - kto to wie. Ja na dzień dzisiejszy mogę powiedzieć wszystkim, a szczególnie sobie, że z tego z tego emocjonalno-zwariowanego ronda wyszłam cało. Baa! Z zyskiem. Jak to zrobiłam? W skrócie - przestawiłam sobie parę kwestii w głowie, dzięki kilku zwykłym rozmowom, refleksjom na temat tego, co straciłam, a co mogę zyskać, kilku ...
Czytaj więcej